Bizler, tam adı “Sevgi Şemsiyesi Sokak Çocukları ve Yardıma Muhtaçlarla Dayanışma Derneği" olan ve çocuk merkezli çalışma yürüten bir çocuk kurumuyuz. Derneğimiz 2006 yılı Mart ayından bu yana Diyarbakır merkezli olarak başta çocuklar olmak üzere muhtaç insanlara yardım etmeye çalışmaktadır. Derneğimizin kuruluşunun temel amacı sokak çocukları, sokakta çalışan çocuklar ve yardıma muhtaç diğer insanlar ile dayanışmak ve ilimizde yaşanan sokak çocuğu sorununa sürdürülebilir, kalıcı çözümler geliştirmektir.
Diyarbakır’da 1990’lı yılların başında yaşanan zorunlu göçler sonrası kentin nüfusunda büyük bir artış meydana gelmiştir. Yaşanan bu nüfus artışı, kentte zaten var olan ekonomik sıkıntıları daha da artırmıştı. Kent, ekonomik sıkıntıların baş göstermesinden sonra daha önceleri olmayan ya da pek karşılaşılmayan bir kavram, bir sorun ile karşılaştı. Bu sorun, özellikle yoğun ve plansız göç yaşamış toplumlarda ortaya çıkan sokak çocukları sorunudur.Bizler özellikle 2000’li yılların başında bu kavram ile tanıştık. Zorunlu kitlesel göçle birlikte köyünde işi, yeteneği olan insanlar şehirlerde bir anda işsiz ve ‘yeteneksiz’ konuma düştüler. Kırsal alanda evin ana geçim kaynağı olan ebeveynlerin bilhassa ‘Baba’ların bir anda işlevsizleşmesi ile çocuklar ailelerinin ekonomik sıkıntılarının giderilmesine bir nebze olsun katkıda bulunabilmek amacıyla sokaklarda çalışmak zorunda kaldılar.
1990’lardan önce Diyarbakır ve bölgemizde sokak çocukları ile karşılaşılmazken 2000’li yıllarda kentin hemen hemen her sokak ve caddesinde, küçücük bedenleri, kimi zaman soğuktan üşüyen elleri ile bize selpak, sakız ve benzeri şeyler satmaya çalışan çocuklara çok sık rastlar olduk. 2005 yılında yapılan araştırmalara göre Diyarbakır kent merkezinde sokakta yaşayan çocukların sayısı 600 civarında iken, sokaklarda satıcılık yapan ya da çalışmak zorunda kalan çocukların sayısı ise 15 bin ile 20 bin arasında idi.
Bu yıllarda hem devlet hem de sivil toplum kuruluşları eliyle yaşanan bu trajedinin çözümüne yönelik bazı çalışmalar yapıldı. Fakat yapılan bu çalışmaların çıktılarına baktığımız zaman bu çalışmaların çoğunun sonuç getirici bir etkiye sahip olmadıkları kanaatine vardık. Çünkü yapılan bu çalışmaların çoğunun temel felsefesi çocukların sokaklardan toplanması ve ailelerine ayni-nakdi yardım edilmesi idi. Önümüzde ciddi bir travma olarak duran bu sorunun çözümü için yıllarca muhtaç insanlara maddi yardımlar yapıldı. Salt belli oranlarda maddi yardım yapma yöntemi sonuç alıcı olmadığı gibi, yardım miktarları dikkate alındığında yardımı yapan insanların ve kamunun kendi vicdanlarını rahatlatmaktan öteye geçmedikleri düşünülmektedir. Bu uygulamanın bizce en olumsuz tarafı insanları kaderci ve bağımlı hale getirmesidir.
Bizler, Sevgi Şemsiyesi Sokak Çocukları ile Yardıma Muhtaçlarla Dayanışma Derneği olarak yaşanan bu sorunun, salt çocukların sokaklardan toplanması ve ailelere nakdi ve ayni yardım yapılması ile çözülemeyeceğine inanmaktayız. Bu tür pansuman çözümler yerine daha sonuç getirici çözümlerin hayata geçirilmesi gerekmektedir.
Bizce bu sorunun çözümünde etkin yöntem istihdamdır. Bizim öngördüğümüz sistem her aileden bir ebeveyni iş sahibi kılarak o ailenin çocuklarını sokaktan çekerek, okula göndermeye dayanmaktadır.
Sistem uyarınca ilk olarak ekonomik sıkıntı çeken ve çocuğu sokakta çalışan, çalıştırılan veya çalışmak zorunda olan ailelere ulaşmak gerekmektedir. Daha sonra bu çocukların sokakta çalışmalarına neden olan sebepleri tespit edip bunları ortadan kaldırmanın yolları araştırılmalıdır. Bizler bu sorunun çözümünün ancak bu şekilde olabileceğine olan inanç ile dernek bünyesinde faaliyet yürüten bir tekstil atölyesi kurarak istihdam sorununa bir nebze olsun çözüm olmak istedik. Kurduğumuz tekstil atölyesinde çalıştırılmak üzere aileler tespit ettik. Öncelikle çocukları sokakta çalışan, çalışmak zorunda kalan ve ekonomik durumu iyi olmayan aileler ile yaptığımız görüşmelerde eğer isterlerse çocukları sokakta çalıştırmamak ve onları okula göndermek şartı ile çocukların ebeveynlerinden her hangi birisinin gelip atölyede iş sahibi olabileceğini söyledik. Yaptığımız anket çalışması ve anket değerlendirmesi sonucunda kurduğumuz tekstil atölyesinde çalıştırılmak üzere 30 aileye ulaştık. Ulaştığımız bu insanları kurduğumuz tekstil atölyesinde iş sahibi kılarak çocuklarını sokaktan kurtardık. Amacımız daha çok insanı iş sahibi kılmak ve bu sayede geleceğimiz olan daha çok çocuğu sokaktan almaktır.
Bu insanlara balık vermeyelim onlara balık tutmasını öğretelim.